masterproef

Jopie Jonkers Groep – Moriré en Buenos Aires

Op een dag vroeg Koen De Cauter me: “Wat is stijl, waarover hebben we het precies wanneer we dat woord in de mond nemen?”Een niet alledaagse vraag, waar ik niet zo dadelijk een helder antwoord op kon geven, en het kwam tot een gesprek tijdens hetwelk zich nog meer vragen naar de oppervlakte drongen, die zich op die ene fundamentele stapelden: wat is stijl? Maar, al zijn we allebei muzikanten die een lange weg hebben afgelegd waarbij stijl onze enig ware meester was, we zijn er niet uitgeraakt. Het bleef bij gissingen en overwegingen: “Is stijl een illusie, het spiegelbeeld van een stuk leven waarvan we de genese zelf trachten te bepalen en waar we steeds verder aan slijpen, in de hoop ooit het mysterie te kunnen aanraken, zoals we nu de snaren van onze instrumenten beroeren, steeds met die lichte verwondering om de klanken die ze voortbrengen, zoals we het wonderlijk blijven vinden dat de sneeuw telkenjare weer wit is?” Koen De Cauters vraag en het gesprek dat erop volgde schoten me weer te binnen terwijl ik deze opnamen beluisterde. Koen en de zijnen werken al heel wat jaren regelmatig samen met Jopie Jonkers, en het is altijd een zeer vruchtbaar ‘huwelijk’ geweest. Want uiteindelijk hebben ze het over hetzelfde: de ambachtelijke benadering, waarrond hun hele visie is opgebouwd; nooit ‘zomaar iets’ doen, maar telkens weer op zoek gaan naar de kern. zonder daarmee iets te willen bewijzen.

Wannes Van de Velde – november 2002